(Opgelet: deze artikels werden voor 2002 geschreven en zijn dus mogelijk gedateerd)

Baby's gevoeliger voor hersenbeschadiging dan gedacht
Nieuwe studie toont gevaar van 'licht door elkaar schudden' - 14-06-2001

Het wetenschappelijke tijdschrift New Scientist bericht vandaag over een Britse studie, waarin men tot de conclusie komt dat zelfs zachtjes ‘schudden’ ernstige hersenschade en het overlijden van zuigelingen kan veroorzaken. Juristen vrezen dat dit onderzoek het bijzonder moeilijk zal maken om deze vorm van kindermishandeling te vervolgen.

Zachtheid is geboden

Tot voor kort werd aangenomen dat hersenschade bij pasgeborenen enkel veroorzaakt kon worden door het kindje relatief heftig en langdurig door elkaar te schudden. De gevolgen zijn bijzonder zwaar: verlammingen, mentale achterstelling, spraak- en leerstoornissen, gehoorbeschadiging, hersen- en oogbloedingen en in sommige gevallen zelfs het overlijden van de pasgeborenen zijn mogelijke gevolgen van wat bekend staat als het ‘Shaken baby syndrome’. Dit ziektebeeld heeft echter vele namen, en staat ook bekend als ‘abusive head trauma’, ‘shaken brain trauma’ en ‘whiplash shaken infant syndrome’.

Het onderzoek, dat exclusief in het populair-wetenschappelijke tijdschrift New Scientist werd voorgesteld, werd geleid door Jennian Geddes, een neuropatholoog en verbonden aan het Royal London Hospital. In het volgende nummer van het neurologische vakblad ‘Brain’ zal het onderzoek in detail worden gepubliceerd.
Volgens de auteurs zijn hun conclusies gebaseerd op het meest uitgebreide en grondige onderzoek naar de hersenschade van borelingen die in verdachte omstandigheden om het leven kwamen, dat ooit is gevoerd.

De oorzaken van het syndroom leken duidelijk: door een baby heftig door elkaar te schudden worden de hersenen tegen de schedel gedrukt, waardoor een typische vorm van hersenbeschadiging ontstaat, die bekendstaat als een diffuse axonale kwetsuur. Een direct trauma dus, wat ook impliceert dat het enige kracht vraagt om deze kwesturen te veroorzaken.

Geddes onderzocht de hersenen van 53 kinderen, waarvan 16 ouder waren dan één jaar. Slechts 2 van de overige 37 zuigelingen vertoonden de typische wonden die met het ‘shaken baby’-syndroom worden geassocieerd. Geddes moest vaststellen dat 75% van de overige kinderen gestorven waren door zuurstofgebrek. Dankzij nieuwe methoden om de hersenschade te onderzoeken, kwamen de onderzoekers een nieuw type kwetsuur op het spoor, die eveneens kan worden veroorzaakt door een baby door elkaar te schudden. Omdat het hoofd van een pasgeborene groot is in vergelijking met het lichaam, en de nekspieren nog onvoldoende zijn ontwikkeld, loopt het kind gevaar beschadiging op te lopen aan het punt waar de hersenen verbonden zijn met het ruggenmerg. Een te brutale schommelbeweging kan een deel van het ruggenmerg kwetsen dat de ademhaling regelt. Bij een aantal van de onderzochte zuigelingen bleek de patholoog inderdaad beschadigingen van zenuwen in de nek te hebben vastgesteld, maar dat was niet voor ieder kind nagegaan.

Door het zuurstofgebrek zwellen de hersenen op en neemt de druk in de schedel toe. Hierdoor kan hersenschade ontstaan die grote gelijkenissen vertoont met een diffuse axonale kwetsuur, al is dat niet altijd het geval.

Dit onderzoek wijst erop dat niet alleen heftig en langdurig schudden het ‘shaken baby’-syndroom kan veroorzaken, maar dat de gezondheid van zuigelingen ook in milde gevallen gevaar loopt. Geddes voegt er aan toe dat normale omgang met een boreling - zoals paardje-hop - niet gevaarlijk is, en dat de meeste mensen wel beseffen dat de kracht die nodig is om de zenuwen van een baby te beschadigen, gevaarlijk is. Maar, voegt ze er aan toe “er zijn scenario’s te bedenken waarin het kind onopzettelijk gekwetst wordt”.

Dat maakt ook duidelijk waarom dit onderzoeksrapport deining veroorzaakt in juridische middens. Al in 1999 werden op een congres rond het syndroom wetenschappelijke studies aangehaald die erop wijzen dat ook relatief onschuldig schudden gevaar oplevert voor het welzijn van het kind. Geddes lijkt echter de eerste te zijn die met harde bewijzen op de proppen komt én die aanduidt waar deze vorm van kindermishandeling sporen nalaat. Bewijzen, met andere woorden, die in de rechtbank aangehaald kunnen worden.

Sinds de au pairs Louise Sullivan en Louise Woodward in sterk gemediatiseerde rechtszaken verschenen, is de aandacht voor het syndroom sterk toegenomen. Vooral de openbare aanklager in de Woodward-zaak ging heftig te keer, toen hij oordeelde dat het nuttig zou zijn voor de jury (en het grote publiek) aanschouwelijk te maken hoe geweldadig Louise moet hebben omgegaan met de baby die aan haar was toevertrouwd. Dergelijke taferelen zijn met de studie van Geddes wellicht verleden tijd: nu kan immers worden geargumenteerd dat ook licht schudden het syndroom kan veroorzaken.

Dat mes snijdt echter langs twee kanten. Juridische specialisten vermoeden dat deze vorm van kindermishandeling waarschijnlijk enkel in de allerduidelijkste zaken, waarbij duidelijk aantoonbaar geweld wordt gebruikt, tot veroordelingen zal leiden. Licht schudden kan immers steeds een ongeluk zijn.

Of dat een goede of slechte evolutie is, zal de tijd moeten uitmaken. Het is niet ondenkbaar dat een ouder in een bui van onbezonnenheid, maar zonder kwade intenties, net te ver gaat. Het is maar zeer de vraag of strafrechterlijke vervolging in deze zaken enig nut heeft. Preventie en informatieverstrekking, samen met de groeiende aandacht voor het probleem en de erkenning dat het menselijk is soms het geduld te verliezen, vormen wellicht een meer vruchtbare evolutie dan de criminalisering ervan. De Vlaamse vereniging Kind en Gezin heeft dat alvast begrepen, en begeleidt jonge ouders in het omgaan met huilbaby’s en andere situaties die frustratie kunnen oproepen.

(DdV)

Aansluitende artikels:

Zuigelingen kunnen reeds vroeg woorden onderscheiden - 05-06-2001

Beschikt iedere baby over absoluut gehoor? - 20-02-2001

 


 
Related links:

 

Het ‘shaken baby syndrome’

De Louise Woodward-zaak

Louise Sullivan

Zappybaby, voor jonge ouders

Kind en Gezin

 

© David de Vaal